Рэтатрутыд правярае простую, але рызыкоўную ідэю: ці можна ўзмацніць мэтабалічнае лячэньне, калі адной малекулай націснуць адразу на тры гарманальныя «кнопкі»: GIP, GLP-1 і глюкагон.
У TRIUMPH-2, рандомізаваным падвойна сьляпым выпрабаваньні III фазы, 1 152 дарослых з дыябэтам 2 тыпу і залішняй вагой або атлусьценьнем атрымлівалі плацэба ці рэтатрутыд 4, 9 або 12 мг раз на тыдзень на працягу 80 тыдняў. У аналізе, які ўлічваў вынікі незалежна ад таго, ці ўдзельнікі цалкам трымаліся прызначанага лячэньня, сярэдняя страта вагі склала 11,9%, 16,8% і 18,8% адпаведна, супраць 5,1% з плацэба. Кампанія асобна паведамляе «efficacy estimand»: да 20,8% на 12 мг супраць 4,0% з плацэба. Гэта ня супярэчнасьць, а два розныя спосабы адказаць на пытаньне пра эфэкт.
Навуковая цікавасьць тут ня толькі ў лічбе на вагах. GLP-1 і GIP дапамагаюць рэгуляваць апэтыт і глюкозу. Глюкагон выглядае парадаксальна, бо можа павышаць цукар у крыві, але ў даклінічных дасьледаваньнях актывацыя ягонага рэцэптара павялічвала энэргетычныя выдаткі. Задума рэтатрутыду ў тым, каб сумясьціць зьмяншэньне спажываньня калёрыяў праз інкрэцінавыя шляхі з дадатковым расходам энэргіі праз глюкагон. У мышэй такі кампанэнт сапраўды дадаваў страты вагі, але ў людзей дакладную долю кожнага мэханізму гэтае выпрабаваньне не вымярала.
TRIUMPH-2 таксама паказаў паляпшэньне HbA1c і шэрагу кардыямэтабалічных паказьнікаў. Але гэта было выпрабаваньне супраць плацэба, а не прамое параўнаньне з сэмаглутыдам ці тырзэпатыдам, таму называць рэтатрутыд «лепшым» за іх па гэтых даных нельга. Найчасьцейшымі пабочнымі эфэктамі былі дыярэя, млоснасьць, запор і ваніты; праз пабочныя эфэкты лячэньне спынілі 3,8% удзельнікаў на 4 мг, 11,6% на 9 мг і 7,7% на 12 мг, супраць 4,9% з плацэба.
Галоўнае, што мяняецца: тройная актывацыя рэцэптараў ужо не тэарэтычная канцэпцыя і не ранні proof of concept, а падыход, які дайшоў да вялікага выпрабаваньня III фазы. Але рэтатрутыд пакуль не ўхвалены рэгулятарамі, дасьледаваньне фінансавала Eli Lilly, а 80 тыдняў недастаткова, каб надзейна ацаніць вельмі рэдкія або доўгатэрміновыя рызыкі. Наступнае пытаньне для навукі: ня толькі колькі вагі можна страціць, а якую частку эфэкту дае кожны з трох гарманальных шляхоў і ці апраўдвае дадатковая актывацыя глюкагону свае рызыкі.
