На канфэрэнцыі АБСЭ ў Варшаве беларускія праваабаронцы расказалі пра прымусовую працу ў калёніях, лячэбна-працоўных прафілякторыях (ЛПП) і сацыяльных пансіянатах. Дыскусія адбылася 14 кастрычніка, а 16 кастрычніка праваабарончы цэнтар «Вясна», які арганізаваў сустрэчу, апублікаваў падрабязнасьці выступаў.
Спэцыяльны дакладчык ААН па правах чалавека ў Беларусі Нілс Муйжніекс, які далучыўся празь відэасувязь, заявіў, што палітычныя зьняволеныя часта працуюць у небясьпечных умовах. Паводле яго, адмова ад працы можа прывесьці да крымінальнага перасьледу і павелічэньня тэрміну зьняволеньня.
Муйжніекс заклікаў беларускія ўлады рэфармаваць сыстэму працы зьняволеных і ліквідаваць лячэбна-працоўныя прафілякторыі. Ён таксама рэкамэндаваў ратыфікаваць Факультатыўны пратакол да Канвэнцыі супраць катаваньняў, які прадугледжвае мэханізмы незалежнага наведваньня месцаў пазбаўленьня волі.
Праваабаронца «Вясны» Валянцін Стэфановіч заявіў, што штогод у ЛПП ізалююць да сямі тысяч мужчын і жанчын. Ён зьвярнуў увагу, што людзей накіроўваюць у гэтыя ўстановы без асуджэньня за крымінальныя злачынствы, але пры гэтым абавязваюць працаваць. Паводле Стэфановіча, з заробкаў утрымліваюць выдаткі на знаходжаньне ў ЛПП, таму фактычныя выплаты могуць быць вельмі малымі.
Дырэктар Офісу па правах людзей з інваліднасьцю Сяргей Драздоўскі расказаў пра паведамленьні аб прымусовай працы жыхароў сацыяльных пансіянатаў. Ён адзначыў, што незалежныя назіральнікі ня маюць свабоднага доступу ў такія ўстановы. Таму праваабаронцы ня могуць дакладна вызначыць, колькі людзей там прымушаюць працаваць, хоць, паводле Драздоўскага, атрымліваюць паведамленьні пра паўторныя выпадкі прымусу.
Прадстаўнік Беларускага кангрэсу дэмакратычных прафсаюзаў, былы палітвязень Сяргей Антусевіч расказаў пра ўласны досьвед працы ў калёніі. Паводле яго, зьняволеныя апрацоўвалі матэрыялы, у тым ліку для прыватнага прадпрымальніка, і не маглі адмовіцца ад заданьняў без рызыкі пакараньня. Антусевіч таксама заявіў пра недахоп сродкаў аховы працы і вельмі малыя выплаты.
Гэтыя зьвесткі былі агучаныя ўдзельнікамі дыскусіі. Публікацыі «Вясны» і «Позірку» пацьвярджаюць зьмест іх выступаў, але самі па сабе не зьяўляюцца незалежнай праверкай кожнага апісанага выпадку прымусовай працы.
