21 кастрычніка Злучаныя Штаты паведамілі, што Ўкраіна і Расея пагадзіліся вярнуцца да трохбаковых перамоваў на тэхнічным узроўні. Паводле амэрыканскага боку, адпаведную прапанову Кіеў прыняў падчас кантактаў у Осла, а Масква — пасьля сустрэчы Стыва Ўіткафа з Уладзімірам Пуціным у Санкт-Пецярбургу. Расейскія прадстаўнікі дапусьцілі правядзеньне наступнай сустрэчы прыблізна 10 лістапада.
Пакуль гэта згода на размову, а не на мір. Няма пацьверджаных даты і месца сустрэчы, няма абвешчанага спыненьня агню і няма ўзгодненых умоваў заканчэньня вайны. Гэтыя абмежаваньні істотныя: яны не дазваляюць выдаваць дыпляматычныя кантакты за ўжо дасягнутае пагадненьне.
Само вяртаньне да перамоваў варта ацэньваць станоўча. Калі бакі могуць абмяркоўваць практычныя пытаньні, застаецца магчымасьць дамовіцца пра спыненьне баявых дзеяньняў. Аднак наступным выпрабаваньнем стане гатоўнасьць узяць на сябе канкрэтныя абавязаньні. Без гэтага нават працяглы перамоўны працэс можа скончыцца чарговай заявай пра неабходнасьць працягваць працу.
Для Ўкраіны асабліва важна, каб магчымыя дамоўленасьці не пакінулі яе без абароны перад паўтарэньнем агрэсіі. Спыненьне агню патрабуе правілаў кантролю за яго выкананьнем. Доўгатэрміновы мір патрабуе гарантыяў бясьпекі і павагі да сувэрэнітэту краіны. Гэта рэдакцыйная ацэнка таго, якім павінен быць устойлівы вынік, а не паведамленьне пра ўжо ўзгодненыя палажэньні перамоваў.
Амэрыканскае пасярэдніцтва можа дапамагчы арганізаваць кантакты і знайсьці працэдуры, прымальныя для ўдзельнікаў. Але Вашынгтон ня можа замяніць рэальную згоду бакоў на выкананьне абавязаньняў. Палітычная заява пра посьпех будзе мець вагу толькі тады, калі за ёй зьявяцца рашэньні, якія можна праверыць.
Для Беларусі вынік гэтай вайны таксама мае значэньне. Будучая бясьпека рэгіёну залежыць ад таго, ці будуць паважацца дзяржаўныя межы і права краінаў самастойна вызначаць сваю палітыку. Устойлівае ўрэгуляваньне ня можа будавацца на прызнаньні сілы дастатковай падставай для перагляду сувэрэнітэту.
Цяпер галоўнае пытаньне не ў тым, ці атрымаецца сабраць перамоўнікаў за адным сталом. Важней, ці здолеюць яны перайсьці ад згоды на сустрэчу да рашэньняў, якія сапраўды зьменшаць небясьпеку для людзей і не створаць умоваў для новай вайны.
