6 верасьня было днём, калі ў некалькіх галоўных сюжэтах «Варты» факты заканчваліся раней, чым хацелася б чалавеку, які чытае навіны. У Маямі грузавы Boeing 767 выкаціўся за паласу, загінулі сама меней пяць чалавек, але прычына катастрофы заставалася невядомай. У Армузкай пратоцы Іран заявіў пра атаку на амэрыканскае безэкіпажнае судна, а ЗША гэта адмаўлялі. У Кіеве амэрыканскія пасланцы сустрэліся з Зяленскім пасьля перамоваў у Маскве, але публічнага прарыву не было.
Гэтыя гісторыі вельмі розныя. Але ў іх ёсьць агульная рэдакцыйная мяжа: адсутнасьць адказу нельга запаўняць здагадкай толькі таму, што здагадка выглядае пераканаўча.
Пасьля катастрофы асабліва лёгка пачаць шукаць вінаватага раней за сьледчых. Падчас вайны яшчэ лягчэй ператварыць заяву аднаго боку ў пацьверджаны факт. А ў дыпляматыі сама сустрэча часта спакушае назваць «прарывам» тое, што бакі пакуль так не называюць.
Але адказная інфармацыя часам гучыць менш эфэктна: прычына невядомая; бакі супярэчаць адзін аднаму; вынік перамоваў не абвешчаны. Гэта не слабасьць тэксту. Гэта мяжа паміж тым, што мы ведаем, і тым, што толькі хочам патлумачыць.
У дзень, калі ёсьць загінулыя, гэтая дысцыпліна асабліва важная. Памылковая вэрсія можа быць выпраўленая пазьней, але для сям’і загінулага, чалавека ў зоне вайны або чытача, які прымае рашэньні паводле навінаў, першая ўпэўненая няпраўда ўжо зрабіла сваю працу.
Таму адна з галоўных высноваў 6 верасьня вельмі простая: калі фактаў яшчэ няма, сумленнае «ня ведаем» вартае больш за самую зручную вэрсію.
