12 верасьня паказала непрыемную, але важную рэальнасьць: дыпляматыя і вайна ідуць паралельна. Кірыл Буданаў гаворыць пра магчымы трохбаковы раўнд перамоваў Украіны, ЗША і Расеі ў кастрычніку, але ні дата, ні месца яшчэ не ўзгодненыя.
Тым часам расейскія ўдары па Ўкраіне зноў прынесьлі сьмерці і дзясяткі параненых. Гэта ня проста фон для дыпляматыі. Гэта ўмова, у якой любая будучая дамоўленасьць будзе ацэньвацца ня толькі па словах, але і па тым, ці здольная яна рэальна зьменшыць пагрозу людзям.
Беларусь таксама застаецца часткай гэтай карціны. Украінская выведка заявіла, што частка рэтрансьлятараў для расейскіх дронаў на беларускай тэрыторыі зноў працуе. Публічнага незалежнага пацьверджаньня ўсіх названых аб’ектаў няма, але сама пастаноўка пытаньня паказвае, наколькі тонкая мяжа паміж фармальным няўдзелам і інфраструктурай, якая можа абслугоўваць вайну.
Адначасова ўкраінскія вайскоўцы вучаць армію ЗША дронавай і радыёэлектроннай барацьбе. Гэта рэдкі выпадак, калі саюзьніцкі досьвед рухаецца ня толькі з Вашынгтону да партнэраў, але і назад. Для Амэрыкі выснова простая: падтрымка партнэраў мае сэнс не як жэст, а як інвэстыцыя ва ўласную здольнасьць вучыцца на сучаснай вайне.
Перамовы патрэбныя, калі яны могуць наблізіць справядлівы і ўстойлівы мір. Але памылкай было б лічыць сам факт перамоваў заменай стрымліваньню, абароне і гатоўнасьці. Пакуль ракеты і дроны працягваюць забіваць, бясьпека застаецца не рыторыкай, а штодзённай працай.
