5 верасьня дзьве навіны пра іміграцыйную сыстэму ЗША паказалі адну і тую ж праблему з розных бакоў. Іміграцыйных судзьдзяў навучаюць больш жорстка ставіцца да просьбаў пра адтэрміноўку слуханьняў. Адначасова апублікаваная скарга былога кіраўніка падразьдзяленьня ICE сьцьвярджае, што падчас хуткага набору супрацоўнікаў частку кандыдатаў маглі прасоўваць наперад да завяршэньня базавых праверак.
Гэта не адна і тая ж гісторыя. У першай ёсьць прэцэдэнтнае рашэньне BIA і патрабаваньне good cause для новых continuances. У другой ёсьць скарга інфарматара, якую ICE аспрэчвае, і інспэктарская праверка, якая яшчэ не завершаная. Але разам яны нагадваюць пра простую рэч: хуткасьць сама па сабе не зьяўляецца якасьцю дзяржаўнага кіраваньня.
Кансэрватыўная іміграцыйная палітыка мае поўнае права патрабаваць хутчэйшых рашэньняў, менш працэсуальных злоўжываньняў і рэальнага выкананьня закона. Бясконцыя адтэрміноўкі не робяць сыстэму справядлівай. Але той самы стандарт мусіць працаваць і ўнутры самой дзяржавы: калі ведамства рэзка павялічвае штат, яно ня можа лічыць праверку супрацоўнікаў непатрэбнай раскошай.
У прававой дзяржаве enforcement і due process не ворагі. Яны трымаюць адзін аднаго ў форме. Суд павінен умець сказаць «не» неабгрунтаванай просьбе пра чарговую адтэрміноўку. І ведамства павінна ўмець даказаць, што чалавек, якому даюць паўнамоцтвы дзяржавы, належным чынам правераны.
Таму сапраўдная эфэктыўнасьць вымяраецца не колькасьцю справаў, закрытых за дзень, і не хуткасьцю набору тысяч новых супрацоўнікаў. Яна вымяраецца тым, ці вытрымлівае вынік праверку законам, судом і здаровым сэнсам.
Моцная іміграцыйная сыстэма павінна быць хуткай там, дзе працэдура зацягваецца без падставы, і вельмі павольнай там, дзе спроба зэканоміць час стварае рызыку для законнасьці і бясьпекі.
