Падзеі 21 верасьня вакол Ірану паказалі адну выразную сувязь: сучаснае супрацьстаяньне адбываецца ня толькі праз ракеты і дроны, але і праз кантроль над маршрутамі, палівам, авіяцыйным абслугоўваньнем і доступам да фінансавай сыстэмы.
У Армузкай пратоцы танкер трапіў пад удар, двое маракоў былі параненыя. Паходжаньне снарада і адказнасьць за атаку на момант публікацыі заставаліся невядомымі. Сам факт інцыдэнту важны яшчэ і таму, што праліў зьяўляецца адным з ключавых маршрутаў сусьветных паставак энэрганосьбітаў.
У той жа дзень міністар фінансаў ЗША Скот Бэсэнт заявіў пра пагрозу другасных санкцыяў супраць замежных кампаніяў, якія будуць запраўляць, абслугоўваць або прадаваць квіткі для іранскіх авіякампаніяў. Гэта пакуль не азначае аўтаматычнай забароны кожнага іранскага рэйсу, але ставіць перад замежнымі пастаўшчыкамі практычны выбар паміж супрацоўніцтвам з іранскім авіяцыйным сэктарам і рызыкай для доступу да даляравай сыстэмы ЗША.
Паралельна Вялікабрытанія пагадзілася дазапраўляць саудаўскія самалёты ў паветры на фоне атакаў хусітаў. У гэтай канфігурацыі лінія канфлікту праходзіць празь неба, мора, паліўныя ланцужкі і фінансавую інфраструктуру адначасова.
Гэта павялічвае цану памылкі нават далёка ад месца непасрэднага бою. Камэрцыйны перавозчык, аэрапорт, пастаўшчык паліва або судна могуць апынуцца ў цэнтры рашэньняў, якія прымаюць урады і вайсковыя структуры. Таму для ацэнкі наступнай фазы канфлікту трэба сачыць ня толькі за франтавымі зводкамі, але і за тым, якія маршруты застаюцца адкрытымі, хто іх абслугоўвае і якія фінансавыя рызыкі ўзьнікаюць для ўдзельнікаў гэтых ланцужкоў.
