Тры амэрыканскія сюжэты 16 верасьня былі пра вельмі розныя рэчы: вайну з Іранам, санкцыі супраць Расеі і Ірану ды іміграцыйныя арышты ў Каліфорніі. Але разам яны нагадваюць пра адну асаблівасьць амэрыканскай сыстэмы: важна ня толькі тое, што робіць дзяржава, але і хто мае права гэта рабіць, паводле якой працэдуры і з якімі абмежаваньнямі.
Палата прадстаўнікоў падтрымала рэзалюцыю з патрабаваньнем вывесьці амэрыканскія сілы з баявых дзеяньняў супраць Ірану. Гэтае галасаваньне само па сабе не спыніла апэрацыю, але яно паказала працяг спрэчкі пра разьмеркаваньне ваенных паўнамоцтваў паміж Кангрэсам і выканаўчай уладай.
У іншым галасаваньні Палата падтрымала ўжо ўхваленую Сэнатам вэрсію санкцыйнага законапраекту супраць Расеі і Ірану. Тут Кангрэс, наадварот, рухаўся да пашырэньня інструмэнтаў выканаўчай улады, уключна з магчымасьцю ўводзіць тарыфы супраць найбуйнейшых пакупнікоў расейскай энэргіі. Але нават пасьля магчымага падпісаньня закона гэтыя паўнамоцтвы ня будуць азначаць аўтаматычнага прымяненьня максымальных тарыфаў да ўсіх.
А фэдэральны суд у Каліфорніі паставіў працэсуальную мяжу для безордэрных цывільных іміграцыйных арыштаў: перад такім арыштам агенты павінны індывідуальна ацаніць і задакумэнтаваць рызыку ўцёкаў. Загад не забараняе іміграцыйныя арышты ўвогуле і яшчэ можа быць абскарджаны.
Гэтыя прыклады не даюць аднаго простага палітычнага адказу. У адным выпадку заканадаўцы спрабуюць стрымаць выканаўчую ўладу, у другім даюць ёй новыя сродкі, у трэцім суд вызначае межы яе дзеяньняў. Агульная нітка іншая: у канстытуцыйнай сыстэме працэдура не зьяўляецца тэхнічнай дробязьзю. Яна вызначае, калі дзяржаўная сіла становіцца законным паўнамоцтвам і дзе пачынаецца спрэчка пра яго межы.
