3 жніўня некалькі ўжо апублікаваных сюжэтаў у «Варце» паказалі адну агульную тэндэнцыю. Вашынгтон зрабіў пастаяннай праграму visa bond для часткі заяўнікаў на B-1/B-2, штаты падалі пазоў супраць шырэйшага доступу фэдэральных структураў да даных атрымальнікаў TANF, Тэхас паставіў на паўзу новыя дата-цэнтры да аўдыту, а іншыя штаты аспрэчылі новы тарыфны раўнд у судзе.
Гэта розныя сфэры, але інстынкт адзін і той жа: калі ўлады бачаць рызыку, яны цягнуцца да мацнейшага рычага. Часам гэта грошы, часам доступ да асабістых даных, часам дазволы на інфраструктуру, часам тарыфны ціск на зьнешні гандаль.
Сам па сабе гэты інстынкт не абавязкова памылковы. Дзяржава сапраўды мусіць абараняць мяжу, электрасетку і нацыянальны інтарэс. Але ў сур’ёзнай прававой сыстэме галоўнае пытаньне пачынаецца адразу пасьля гэтага: дзе менавіта сканчаюцца паўнамоцтвы і які правяральны ліміт у гэтага інструмэнту.
У гэтым і сэнс спрэчак вакол 3 жніўня. Візавы заклад адкрыта апісаны як канкрэтнае правіла для пэўнай катэгорыі заяўнікаў. А вось пазоў вакол TANF якраз і ўзьнік таму, што штаты бачаць рызыку ператварэньня сацыяльных даных у інструмэнт міжведамаснага кантролю. Тэхас у гісторыі з дата-цэнтрамі таксама паказвае іншы бок той жа логікі: перш чым даць зялёнае сьвятло, улада хоча палічыць ваду, энэргію і мясцовыя наступствы.
Таму моцная дзяржава вызначаецца не тым, што заўсёды бярэ ў рукі найбольшы інструмэнт. Яна вызначаецца тым, што можа патлумачыць мэту, назваць межы і вытрымаць праверку ў судзе, у рэгулятара і ў грамадзтва. Калі гэтай мяжы няма, нават правільная трывога вельмі хутка ператвараецца ў дрэнны прэцэдэнт.
