3 кастрычніка Малдова паведаміла пра пяць расейскіх ракет і дронаў, якія парушылі яе паветраную прастору і выбухнулі на тэрыторыі краіны. У той жа дзень Расея заявіла, што працягне ўдары па Кіеве і іншых украінскіх гарадах, і заклікала замежных грамадзян ды дыпляматаў не заставацца ва Ўкраіне. Гэта ўжо не толькі гісторыя пра лінію фронту. Рызыка непасрэдна закранае суседнія дзяржавы і людзей, якія фармальна не зьяўляюцца ўдзельнікамі вайны.
Літва ў гэты ж дзень мела іншы выпадак. Радарны сыгнал з кірунку Беларусі прымусіў часова закрыць паветраную прастору Віленскага аэрапорту і падняць зьнішчальнікі NATO. Пошук нічога не знайшоў, а ўлады не пацьвердзілі, што гэта сапраўды быў дрон. Менавіта гэтая розьніца істотная: у Малдове былі зафіксаваныя абломкі і выбухі, у Літве застаўся няпэўны сыгнал.
Але нават памылковая трывога мае кошт. Калі вайна ўжо неаднаразова закранае паветраную прастору суседзяў, службы бясьпекі ня могуць дазволіць сабе лічыць кожны новы сыгнал выпадковасьцю. Гэта азначае закрытыя паветраныя зоны, паднятыя самалёты, працу аварыйных службаў і пастаянную неабходнасьць хутка адрозьніваць рэальную пагрозу ад тэхнічнай або натуральнай зьявы.
Для Беларусі тут ёсьць асобны нацыянальны інтарэс. Калі паветраная трывога ў суседняй дзяржаве пачынаецца з сыгналу зь беларускага кірунку, нават без пацьверджанага перасячэньня мяжы, гэта павялічвае недавер і выдаткі на бясьпеку. Для Менску гэта яшчэ адна прычына дамагацца, каб тэрыторыя краіны не была крыніцай ваеннай рызыкі для суседзяў.
Факты 3 кастрычніка розныя па ступені пацьверджанасьці, і зьмешваць іх нельга. Але разам яны паказваюць практычную рэальнасьць цяперашняй вайны: яе наступствы ўжо вымяраюцца ня толькі кілямэтрамі захопленай тэрыторыі, але і тым, колькі краінаў вымушаныя штодня правяраць, ці не перайшла яна іхную мяжу.
