29 верасьня дзьве фэдэральныя інстытуцыі прынялі рашэньні, якія дзейнічаюць у розных кірунках для адміністрацыі Дональда Трампа. Вярхоўны суд прыпыніў рашэньне ніжэйшага суду ў справе пра выдаленьні ў трэція краіны, таму палітыка адміністрацыі пакуль можа працягвацца. У той жа дзень GAO заявіла, што прэзыдэнт ня можа ўтрымліваць больш за $800 млн ужо зацьверджаных Кангрэсам сродкаў пасьля заканчэньня фінансавага году.
Гэтыя справы не пра адно і тое ж і маюць розную юрыдычную вагу. Рашэньне Вярхоўнага суду — судовы stay да разгляду справы па сутнасьці; GAO выдала прававую выснову, а не судовы загад. Але разам яны паказваюць простую канстытуцыйную рэальнасьць: нават моцная выканаўчая ўлада дзейнічае ў сыстэме, дзе паўнамоцтвы перасякаюцца і аспрэчваюцца.
У іміграцыйнай справе Суд пакуль не вырашыў, ці законная сама палітыка выдаленьняў у трэція краіны. Ён толькі дазволіў ёй дзейнічаць, пакуль справа ідзе далей, і прызначыў разгляд на сьнежань. Гэта важнае адрозьненьне паміж часовым працэсуальным рашэньнем і канчатковай ацэнкай законнасьці.
У бюджэтнай спрэчцы GAO, наадварот, сфармулявала сваю прававую пазыцыю: калі Кангрэс не скасаваў выдаткі, прэзыдэнт ня можа прымусіць зацьверджаныя сродкі страціць сілу праз заканчэньне фінансавага году. Адміністрацыя можа спрачацца з гэтай высновай і справа можа дайсьці да судоў, але на гэты момант менавіта так выглядае афіцыйная пазыцыя кантрольнага органу Кангрэсу.
Для чытача тут важны ня партыйны рахунак «хто перамог», а розьніца паміж паўнамоцтвамі інстытуцыяў. Адзін дзень можа прынесьці адміністрацыі больш свабоды дзеяньня ў адной сфэры і юрыдычнае абмежаваньне ў другой. Гэта не супярэчнасьць, а звычайная праца сыстэмы падзеленай улады.
