У краме побач з сабакам можа быць шыльда «service animal». У арэнднай заяве — «emotional support animal». На слых абодва выразы нібыта пра жывёлу, якая дапамагае чалавеку. Але ў амэрыканскіх правілах гэта розныя катэгорыі, і ані камізэлька, ані анлайн-сэртыфікат самі па сабе статусу не ствараюць.
Паводле ADA, service animal у месцах, адкрытых для публікі, — гэта сабака, навучаны выконваць канкрэтную працу або задачу, непасрэдна зьвязаную з інваліднасьцю чалавека. Простая прысутнасьць, якая супакойвае або дае эмацыйны камфорт, такой задачай не лічыцца. Таму emotional support animal, або ESA, сам па сабе не атрымлівае паводле ADA права заходзіць у рэстарацыю, краму ці гатэль.
Калі няясна, ці сабака службовы, бізнэс паводле ADA можа задаць толькі два пытаньні: ці патрэбны ён праз інваліднасьць і якую працу або задачу навучаны выконваць. Патрабаваць дакумэнт пра рэгістрацыю ці сэртыфікацыю, прымушаць сабаку паказваць задачу або распытваць пра дыягназ нельга.
У самалёце дзейнічае ўжо не ADA, а Air Carrier Access Act. DOT прызнае service animal для авіяпералётаў як сабаку, навучанага выконваць працу або задачы для чалавека з інваліднасьцю; emotional support animals асобна service animals не лічацца. Авіякампанія можа патрабаваць стандартныя формы DOT.
З жыльлём логіка іншая. Fair Housing Act выкарыстоўвае шырэйшую катэгорыю assistance animals. HUD тлумачыць, што ў жыльлі, на якое пашыраецца гэты закон, reasonable accommodation можа датычыць і жывёлы, якая дае therapeutic emotional support, нават калі яна не навучаная як service dog. Гэта не азначае, што любога хатняга гадаванца можна проста абвясьціць ESA: accommodation мусіць быць зьвязаная з інваліднасьцю і патрэбай чалавека.
Практычнае правіла: не спыняйцеся на пытаньні «гэта service animal ці ESA?». Спачатку вызначце кантэкст — крама, самалёт ці жыльлё. У ЗША ад гэтага мяняецца і набор правілаў.
