Увосень 1923 году ў Чыкага прыехаў чалавек, які пяць гадоў раней узначальваў першы Народны Сакратарыят Беларусі. Архіўнае інтэрвію Foreign Language Press Survey захавала ягоны ўласны аповед: амаль адразу пасьля прыезду Варонка пачаў езьдзіць з лекцыямі па Чыкага, Вісконсіне і Мічыгане, спрабуючы пераканаць выхадцаў зь беларускіх земляў, што яны маюць асобную нацыянальную ідэнтычнасьць.
У 1918-м ягоная роля была зусім іншай. Выканаўчы камітэт Рады Ўсебеларускага зьезду сфармаваў у Менску Народны Сакратарыят, а Варонка стаў яго старшынём і народным сакратаром міжнародных справаў. Гэта быў час, калі беларускі рух спрабаваў ператварыць палітычную праграму ў дзяржаўныя інстытуты. Пасьля падзеяў 1918 году Варонка працаваў у Літве, а ў 1923-м выехаў у ЗША.
Карабельны маніфэст, апісаны PALATNO, паказвае, што канчатковым пунктам ягонай паездкі ад пачатку быў Чыкага. Там Варонка хутка сутыкнуўся з праблемай, якую нельга было вырашыць адной палітычнай прамовай: многія імігранты з Гарадзеншчыны, Меншчыны, Віленшчыны і іншых беларускіх земляў у амэрыканскім жыцьці запісваліся і арганізоўваліся найперш паводле расейскай або польскай рэлігійна-культурнай традыцыі.
Адказам стала доўгая арганізацыйная праца. Паводле Вітаўта Кіпеля, чыкагскі зьезд стварыў Беларуска-Амэрыканскую Нацыянальную Асацыяцыю, старшынём якой абралі Варонку. Яе задачы былі практычныя: школы, бібліятэкі, лекцыі, дапамога Бацькаўшчыне і прадстаўленьне беларускай справы ў ЗША. Архіўнае інтэрвію Варонкі згадвае сем адкрытых ім школаў для дзяцей і рабочых у Чыкага і Бэнтан-Гарбары.
Другое поле было мэдыйнае. «Беларуская Трыбуна», што выходзіла ў Чыкага ў 1926–1932 гадах, стала першай беларускай газэтай у ЗША; Варонка быў яе рэдактарам. Беларуская энцыкляпэдыя таксама фіксуе радыёпраграмы пад яго кіраўніцтвам у Чыкага ў 1928–1929 гадах. Так беларуская палітыка ў эміграцыі перайшла з урадавых дэклярацыяў у газэту, радыё, школу і грамадзкую арганізацыю.
Варонка памёр у Чыкага 4 чэрвеня 1952 году. Ягоны амэрыканскі пэрыяд важны ня толькі як працяг біяграфіі дзеяча БНР. Ён паказвае, як ранняя беларуская эміграцыя спрабавала стварыць у ЗША ўласную інфраструктуру яшчэ да вялікай паваеннай хвалі: не чакаць гатовай супольнасьці, а літаральна будаваць яе з лекцыяў, друку, школаў і арганізацый.
