Два вечары запар сотні падлеткаў зьбіраліся каля ратушы Філадэльфіі. Сустрэчы перарасталі ў бойкі, затрыманьні і сутычкі з паліцыяй.
У першы вечар паліцыя арыштавала трох чалавек па справах аб зброі, рабаваньні і парушэньні грамадзкага парадку. На наступны вечар, паводле камісара паліцыі Кевіна Бэтэла, былі арыштаваныя яшчэ 13 маладых людзей. Паліцэйскі атрымаў траўму, а сярод затрыманьняў былі справы аб зброі і нападзе на афіцэра.
Бэтэл назваў убачанае трывожным і заявіў, што паліцыі давядзецца мяняць тактыку.
І тут узьнікае простае пытаньне: дзе бацькі?
Сабрацца ў цэнтры гораду не злачынства. Але бойкі, рабаваньні, зброя і напад на паліцыянта ўжо ня маюць нічога агульнага зь бяскрыўднай моладзевай сустрэчай.
Дзяржава ня можа замяніць сям’ю. Паліцэйскі ня можа навучыць падлетка таму, што павінна было быць засвоена задоўга да першага затрыманьня: існуюць межы, правілы і наступствы.
Але ёсьць пытаньні і да ўлады. Філадэльфіяй кіруе дэмакратка Шэрэль Паркер, а яе адміністрацыя сама абяцае зрабіць горад самым бясьпечным вялікім горадам краіны і называе грамадзкую бясьпеку адным з галоўных прыярытэтаў.
Таму два вечары беспарадкаў каля самой ратушы — непрыемны тэст менавіта для гарадзкой адміністрацыі. Калі пасьля першага вечара моладзь зноў зьбіраецца там жа, а камісар пасьля другога прызнае неабходнасьць мяняць падыход, аднаго абяцаньня пра «бясьпечны горад» відавочна недастаткова.
Гэта ня доказ таго, што дэмакратычная палітыка «стварыла» гэтых падлеткаў. Але гэта цалкам законная падстава пытацца з дэмакратычнай адміністрацыі за тое, што знаходзіцца ў яе непасрэднай кампэтэнцыі: грамадзкі парадак, працу паліцыі і рэакцыю на паўторныя масавыя беспарадкі.
Правапарадак пачынаецца не з турмы. Ён пачынаецца дома, а потым падтрымліваецца ўладай, якая не баіцца праводзіць мяжу паміж свабодай і беспакаранасьцю.