4 верасьня амэрыканская эканоміка дала два сыгналы, якія на першы погляд супярэчаць адзін аднаму. Рынак працы аказаўся мацнейшым за чаканьні: у жніўні ЗША дадалі 162 тысячы працоўных месцаў, а беспрацоўе засталося на ўзроўні 4,1%. Адначасова дызэль дасягнуў намінальнага рэкорду каля $5,85 за галён, і даражэйшая дастаўка ўжо цісне на кошт тавараў.
Звычайна моцная занятасьць выглядае як добрая навіна. І гэта сапраўды добрая навіна для чалавека, які мае працу або шукае яе. Але для Фэдэральнай рэзэрвовай сыстэмы мацнейшы рынак працы на фоне інфляцыі азначае больш прасторы для павышэньня стаўкі.
Тут і ўзьнікае непрыемны парадокс. Адна і тая ж сям’я можа адначасова атрымаць карысьць ад стабільнай працы і заплаціць даражэй за крэдытную картку, аўтакрэдыт або новую іпатэку. А рэкордны дызэль дадае другі канал ціску: ён працуе не толькі на запраўцы, але і ў кошце грузавікоў, паставак і тавараў на паліцах.
Гэта не азначае, што ФРС ужо вырашыла павысіць стаўку. Рашэньне яшчэ наперадзе, і новыя дадзеныя па інфляцыі могуць зьмяніць карціну. Але дзень добра паказаў, чаму эканамічныя загалоўкі нельга дзяліць на простыя «добрыя» і «дрэнныя».
Для хатняга бюджэту важны не адзін паказьнік, а іх спалучэньне. Калі праца ёсьць, але грошы даражэюць, паліва цягне ўверх дастаўку, а крэдыт робіцца цяжэйшым, адчуваньне эканомікі можа быць значна горшым за саму статыстыку занятасьці.
Таму галоўны сыгнал дня просты: моцная эканоміка яшчэ не азначае таннае жыцьцё. І калі ФРС сапраўды пойдзе на павышэньне стаўкі, гэтая розьніца стане яшчэ больш прыкметнай.
