1 жніўня некалькі апублікаваных сюжэтаў паказалі адну і тую ж тэндэнцыю. У Сэўце Гішпанія ўжо пачала ставіць марскі бар’ер. У ЗША USCIS усё выразьней дае зразумець, што падача на грын-карту знутры краіны будзе не звыклай нормай, а выключэньнем. А ў іміграцыйных судах паскарэньне слуханьняў ужо вядзе да рэзкага росту завочных дэпартацыяў.
Дзяржава мае права кантраляваць мяжу. Хаос не зьяўляецца гуманнасьцю сам па сабе. Калі дзясяткі тысяч людзей ідуць на прарыў, улады амаль непазьбежна пачынаюць думаць пра бар’еры, маршруты і стрымліваньне.
Але сапраўдная жорсткасьць цяпер часта праяўляецца не ў плоце, а ў працэдуры. Калі чалавек павінен даказваць «надзвычайныя абставіны», каб падацца на грын-карту з тэрыторыі ЗША, правіла можа заставацца юрыдычным, але для звычайнага заяўніка яно ўжо становіцца фільтрам, які цяжка прадбачыць.
Тое самае і з масавымі слуханьнямі. Больш як 1 300 завочных спраў за адзін чэрвень і 78 882 загады на выдаленьне за месяц выглядаюць не як тонкая праца прававой сыстэмы, а як машына, якая найперш цэніць хуткасьць. Для ўраду гэта можа быць прыкметай кантролю. Для чалавека ў справе гэта часта прыкмета таго, што сыстэма гатовая рухацца далей і безь яго.
Праблема ў тым, што такая мадэль доўга не трымае давер. Моцная мяжа патрэбная. Але моцная дзяржава адрозьніваецца ад проста стомленай тым, што яна захоўвае ясныя правілы і прадказальную працэдуру нават тады, калі хоча дзейнічаць хутка.
Інакш бар’ер у моры і бар’ер у паперах робяцца часткамі аднаго інстынкту: не разабрацца лепш, а зрабіць праход вузейшым. Гэта можа даць кароткі эфэкт, але дрэнна служыць і закону, і чалавечай годнасьці, і самой легітымнасьці межаў.
