Нацыянальныя апытаньні цяпер спрыяюць дэмакратам, але выбары ў Сэнат вырашае не агульная колькасьць галасоў па краіне, а мапа канкрэтных штатаў. Яна па-ранейшаму дае Рэспубліканскай партыі структурную перавагу.
GOP мае 53 сэнатары, дэмакраты — 45, яшчэ двое незалежных уваходзяць у дэмакратычны кокус. Каб атрымаць кантроль, дэмакратам патрэбны чысты прырост чатырох мандатаў: пры ліку 50–50 вырашальны голас застанецца ў рэспубліканскага віцэ-прэзыдэнта. Адначасова ім трэба ўтрымаць складаныя гонкі ў Джорджыі і Мічыгане.
Найлепшыя магчымасьці для перахопу рэспубліканскіх месцаў бачацца ў Паўночнай Караліне і Мэне. Далей ідуць Агаё і Аляска. Але нават тры перамогі не дадуць большасьці: спатрэбіцца яшчэ адзін прарыў у штаце з выразным нахілам направа. Менавіта гэтае чацьвертае месца робіць дэмакратычны шлях такім вузкім.
Апытаньні нельга ігнараваць, але ня варта прымаць іх за вынікі выбараў. У 2016 годзе замеры ў ключавых штатах недаацанілі Дональда Трампа і стварылі памылковае ўражаньне амаль гарантаванай перамогі Гілары Клінтан. У 2020-м сацыёлягі правільна назвалі пераможцу, але істотна завысілі перавагу Джо Байдэна. AAPOR назвала тую памылку найбуйнейшай за 40 гадоў у нацыянальных прэзыдэнцкіх апытаньнях. У 2024-м замеры ўжо даволі дакладна паказалі блізкую гонку, але зноў крыху недаацанілі рэспубліканскі вынік.
Такім чынам, памылковага пераможцу апытаньні фактычна далі адзін раз. Аднак у трох кампаніях з удзелам Трампа адхіленьне ішло ў адзін бок: ягоная рэальная падтрымка аказвалася вышэйшай за чаканую. Гэта не доказ будучай памылкі, але дастатковая прычына не выдаваць цяперашнюю дэмакратычную перавагу за гатовы вынік.
Ёсьць і зваротны ўрок. У 2022 годзе чаканая многімі рэспубліканцамі «чырвоная хваля» не адбылася, хаця фінальныя апытаньні былі параўнальна дакладнымі. Памылілася перадусім палітычная інтэрпрэтацыя. Галоўная праблема сацыялёгіі — ня партыйная змова, а цяжкасьць прадказаць, хто сапраўды прыйдзе галасаваць.
У барацьбе за Палату прадстаўнікоў дэмакраты цяпер выглядаюць мацней. Але рэспубліканцам рана заказваць пахавальны аркестар. Да выбараў застаецца больш за тры месяцы, а палітычны фон рухомы.
Вайна з Іранам пакуль шкодзіць адміністрацыі: апытаньні фіксуюць незадавальненьне яе ходам, няяснасьцю мэтаў і ростам цэнаў на паліва. Аднак гэта не статычны прысуд. Калі Белы дом здолее дамагчыся ўстойлівага спыненьня баявых дзеяньняў, аднавіць бясьпечнае суднаходзтва праз Армузкую пратоку і зьнізіць ціск на цэны, цяперашняя слабасьць можа ператварыцца ў аргумэнт пра рашучасьць і нацыянальную бясьпеку. Выбарнік заўважае цану на запраўцы хутчэй, чым графік сацыялягічнага сярэдняга.
Таму найбольш абгрунтаваны прагноз цяпер такі: рэспубліканцы застаюцца фаварытамі ў Сэнаце, а дэмакраты маюць перавагу ў барацьбе за Палату, але яшчэ не валодаюць ёю. Эканоміка, вынік іранскай вайны, якасьць кандыдатаў і памылка ў мадэлях яўкі яшчэ могуць істотна звузіць разрыў.
